GREC IV. Komentarz Eleison nr CCCII (302)

Polecam więcej tekstów o GREC.

Zwłaszcza cytaty z książki O. Lelonga o GREC.

Pelagiusz z Asturii

Bp Williamson pondering

GREC IV
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison Numer CCCII (302)
27 kwietnia 2013

Pewna pani, która przeczytała pierwszy „Komentarz Eleison” o GREC (EC 294, 2 marca) napisała skarżąc się, że błędnie przedstawiłem GREC, paryską grupę katolików założoną w późnych latach ’90 XX wieku w celu zebrania razem tradycjonalistów i mainstreamowych katolików, aby mogli oni spokojnie myśleć i rozmawiać ze sobą dla dobra Matki Kościoła. Szczęśliwy jestem, że mogę poprawić błędy dotyczące faktów, na które wskazała. Nie mam problemu przyznać się do moich osobistych wad, które podkreśliła. Jednakże, w jednym głównym punkcie muszę się z nią nie zgodzić.

Jeśli chodzi o błędy dotyczące faktów, Pan Gilbert Pérol był francuskim ambasadorem przy rządzie włoskim, a nie przy Watykanie. Także, nie był „świeckim współpracownikiem”, ale osobistym przyjacielem o. Michała Lelonga, Białego Ojca. Także, GREC było założone nie „w salonach Paryża”, ale w mieszkaniu wdowy po ambasadorze, Pani Huguette Pérol, która, jak mi powiedziano, bierze na siebie pełną odpowiedzialność za założenie GREC, wyłącznie aby pomóc Kościołowi i z pomocą ludzi „kompetentnych i zatroskanych o to, by być wiernymi Ewangelii i Tradycji”. Czytaj dalej

GREC III. Komentarz Eleison nr CCXCIX (299)

Na temat kontrowersyjnej, przesiąkniętem duchem liberalnym i masońskim Grupy Refleksji Między Katolikami (GREC) pojawiło się już na naszym blogu kilka tekstów:

GREC I, Komentarz Eleison nr CCXCIV (294) z 2 marca 2013
GREC II, Komentarz Eleison nr CCXCV (295) z 9 marca 2013
List otwarty do księdza Loransa, założyciela i członka GREC
Tekst konferencji bp Ryszarda Williamsona z 5 stycznia 2013 (Francja)
Streszczenie spotkania z bp Williamsonem z 5 stycznia 2013 (Francja)
Recenzja książki dotyczącej GREC, O konieczne pojednanie

Jednocześnie, polecam w języku włoskim i angielskim recenzję tejże samej książki napisaną przez x. Curzio Nitoglię. Ponieważ pewien czas temu przeczytałem książkę, dla pełniejszego rozumienia rzeczywistości, zwłaszcza dla księży, którzy nie wiedzieli o wieloletnim istnieniu tejże grupy, przetłumaczyłem kilka kluczowych ustępów.

Pelagius Asturiensis

Bp Williamson pondering

GREC III
J.E. bp Ryszard Williamson

Komentarz Eleison Numer CCXCIX (299)
6 kwietnia 2013

Pragnąc postawić się na miejscu Boga, nowoczesny człowiek pragnie zastąpić Boży porządek świata swoim własnym. Ale Boży porządek jest rzeczywisty, poza ludzkim umysłem i niezależny od niego. Tak więc, nowoczesny człowiek odrywa swój umysł od tej rzeczywistości i wybiera z niej tylko te części, które pragnie wbudować w swą własną fantazję. Otóż, najwyższy porządek Bożego Stworzenia najlepiej wyrażony jest w doktrynie Jego Kościoła. W związku z tym wszyscy ludzie Kościoła czy świeccy, znajdujący się dzisiaj pod wpływem wszystkiego, co „normalne” w otaczającym ich świecie, cierpią z powodu głębokiego odrzucenia albo ignorancji natury i konieczności doktryny.

Oto istotny problem GREC, co pokazano w dwóch wcześniejszych wydaniach „Komentarzy Eleison” (294 i 295). Groupe de Réflexion Entre Catholiques został założony w 1997 w salonach Paryża, aby promować przyjazne spotkania i wymianę zdań między katolikami Tradycji i katolikami mainstreamowego Kościoła, w celu stworzenia klimatu wzajemnego zaufania i szacunku, co ułatwiłoby pojednanie między nimi i zakończenie ich niepotrzebnego poróżnienia. Taki cel poważnie pomija powagę doktryny, niekoniecznie z rozmyślną złośliwością, której Bóg jest sędzią, ale cokolwiek mogą myśleć niemądrzy ludzie, doktryna nie bardziej może być pominięta, niż rzeczywistość. Czytaj dalej

GREC II. Komentarz Eleison nr CCXCV (295)

Bp Williamson pondering

GREC II
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison Numer CCXCV (295)
9 marca 2013

Zanim wrócimy do historii GREC, czyli paryskiej grupy świeckich i kleru spotykających się począwszy od późnych lat ’90 w poszukiwaniu pojednania między Vaticanum II i Tradycją katolicką, musimy rozważyć podstawową postawę uczestników GREC. Przyszłość Kościoła zależy od tych katolików, którzy zrozumieją błąd GREC, i.e. jak nowoczesne umysły tracą zdolność pojmowania prawdy. Aby zilustrować tę postawę, przyjrzyjmy się czterem przypadkowym cytatom, typowym dla dziesiątek w książce O konieczne pojednanie kapłana Neokościoła, o. Michała Lelonga, jednego z założycieli GREC. W liście, który napisał do Papieża w lipcu 2008 można znaleźć pierwsze dwa cytaty:

„Pragniemy również, by ekskomuniki (czterech biskupów FSSPX w 1988) były zniesione i żeby FSSPX z powrotem odnalazło swoje miejsce w Kościele, któremu może tak wiele dać. Dlatego prosimy władze FSSPX o zaprzestanie polemicznych stwierdzeń i artykułów krytykujących Stolicę Apostolską.” Komentarz: (Czy to się nie stało w ciągu ostatnich 10 lat?) Ale jeśli polemika jest taka zła, dlaczego pewna liczba Ojców Kościoła – i arcybiskup Lefebvre – byli tak polemiczni? Polemika jest taka zła tylko jeśli jedność jest taka dobra. Ale jedność jest tak dobra, jak to, wokół czego jednoczy. Czytaj dalej

GREC I. Komentarz Eleison nr CCXCIV (294)

Bp Williamson pondering

GREC I
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison Numer CCXCIV (294)
2 marca 2013

Nieco ponad rok temu we Francji została opublikowana mała, około 150-stronicowa książka, która musi być wielkim wstydem dla przywódców pewnego Zgromadzenia zakonnego, ponieważ pokazuje, że ich popieranie jedności z Neokościołem sięga wstecz wiele lat, przynajmniej do lat 1990. Jeśli oczywiście są dumni z tego popierania, nie będą czuli żadnego wstydu, ale jeśli od wielu lat ukrywali to popieranie, niech więc chociaż czytelnicy tej małej książki otworzą oczy.

„O konieczne pojednanie” napisane zostało przez kapłana Neokościoła, o. Michała Lelonga, bez wątpienia dlatego, że on przynajmniej jest otwarcie dumny z przewodniej roli, jaką grał w próbie GREC doprowadzenia do „koniecznego pojednania” Soboru Watykańskiego II z Tradycją, lub władz rzymskich z Bractwem Św. Piusa X. Wyświęcony w 1948 i głęboko zaangażowany w relacje międzyreligijne nawet przed Soborem Watykańskim II, przyjął „z radością i nadzieją” (czy to coś mówi? – Gaudium et spes?) Sobór, który miałby dążyć do ustosunkowania się Kościoła do czasów nowoczesnych. Jednym ze świeckich współpracowników w jego dziele był wybitny francuski dyplomata i wysoki urzędnik państwowy, Gilbert Pérol, francuski ambasador przy Watykanie od 1988 do 1992. Czytaj dalej