Proszę, pomóżcie. Komentarz Eleison nr CCCXXIX (329)

Bp Williamson pondering

Proszę, pomóżcie
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison nr CCCXXIX (329)
5 października 2013

Podczas ostatnich dwudziestu lat regularnie mówiłem, że Bractwo Św. Piusa X może upaść. Współbraciom nigdy nie podobało się, gdy to mówiłem i, wbrew temu, co niektórzy myślą, wcale nie lubiłem mówić o tym, ale oto jesteśmy. Oto dla przykładu cytat przesłany mi niedawno przez czytelnika, wyjęty z kazania, które wygłosiłem przy okazji święceń w 1984 roku i o którym oczywiście zapomniałem: —

„U początków Kościoła wojującego Jezus Chrystus wyprowadził swoich naśladowców przez katakumby i prześladowania wprost na otwarte pole, i u kresu Kościoła wojującego może wyprowadzić ich z namiotu na otwartym polu z powrotem przez prześladowania do katakumb. Jeśli do tego dojdzie, i jeśli uda nam się dotrzeć do katakumb, wielu z nas z pewnością nie obyłoby się bez Bractwa, ale z powrotem w katakumbach być może będziemy musieli obyć się bez Bractwa (…). Drodzy seminarzyści! Regularnie mówię im (…) że cały świat jest przeciwko nim; że cały świat idzie prostą drogą do piekła; że Bractwo św. Piusa X może łatwo się rozpaść; że przyszłość jest mroczna i gdzie nie ma blasku, [tam] jest pełno nieuniknionego zła. Wiecie, jestem szczerze przekonany, że gdyby któreś z moich złowieszczych przeczuć rzeczywiście się ziściło, seminarzyści byliby mile zaskoczeni!” Czytaj dalej

Upadające FSSPX. Komentarz Eleison nr CCCXXVIII (328)

Bp Williamson pondering

Upadające FSSPX
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison nr CCCXXVIII (328)
26 października 2013

Dla chwały Bożej i dla zbawienia dusz istotne jest zdiagnozowanie dlaczego w dzisiejszych okolicznościach koniec grozi czterdziestu chwalebnym latom obrony Wiary przez Bractwo Św. Piusa X. Pewien niedawno napisany artykuł i list mogą w tym pomóc: artykuł analizujący upadek Bractwa i list z nutką nadziei dotyczący tego, jak może ono powstać ponownie.

Artykuł pojawił się po francusku w Internecie (zob. „Un Évêque se lévé”*). Po przeczytaniu książki o utopiźmie w nowoczesnej edukacji, która porównuje go z tym samym nierealistycznym marzeniem w nowoczesnej polityce, autor artykułu zauważył, że ten sam sześcioetapowy wzór mógłby być zastosowany do FSSPX. Po pierwsze, wzór: 1 Odrzucenie natury ludzkiej jako faktu, na podstawie którego należy działać, a nie przeciwko któremu działać. 2 Marzenie sfabrykowania dziecka/człowieka całkowicie na nowo. 3 Wykluczenie naturalnych struktur rodziny/społeczeństwa. 4 Całkowite przeobrażenie dziecka, aby utworzyć doskonałe nowe społeczeństwo. 5 Katastrofalne rezultaty, mimo pierwotnych dobrych intencji — 6 Głupie i zepsute dzieci oraz społeczeństwo apostazjujące i prowadzące wojnę z Bogiem. Czytaj dalej

Szczęśliwej rocznicy. Komentarz Eleison nr CCCXXVI (326)

Bp Williamson pondering

Szczęśliwej rocznicy
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison nr CCCXXVI (326)
5 października 2013

Mam dobre wieści dla katolików, którzy rozumieją, o co chodziło abp Lefebre’owi. Ośmiopokojowy dom jest właśnie kupowany w południowo-wschodniej Anglii, aby służyć jako baza działań dla każdego, kto chce kontynuować swą pracę poza obecnym FSSPX. Przez cały rok od mojego „wykluczenia” z FSSPX trzymałem się w cieniu, przynajmniej fizycznie mówiąc, uważnie przyglądając się temu, jak sprawy rozwiną się wewnątrz FSSPX, ale nie dzieje się lepiej, niestety.

Tak więc, dokładnie jak Arcybiskup mógł tylko marzyć o tym, że soborowy Rzym powróci do katolickiego rozsądku, tak aby już nie było dla jego Bractwa dalszej potrzeby przechowywania Tradycji, tak też teraz możnaby sobie życzyć, że obecni przywódcy FSSPX powrócą do sposobu myślenia Arcybiskupa o soborowym Rzymie, tak aby opór wobec ich praktycznego soborowizmu nie był konieczny. Ale marzenia nie powodują, że rzeczywistość ustępuje, a rzeczywistość jest taka, że tak, jak soborowy Rzym zatwardziale trwa w swej apostazji, tak też przywódcy FSSPX nie przestali promowania własnego autorytetu w robieniu tego, co chcą ze spuścizną Arcybiskupa – autorytet ponad wiarą. Oto dlaczego nieco cegieł i zaprawy murarskiej stało się koniecznością dla kontynuowania służby prawdziwemu Kościołowi. Czytaj dalej

Decydująca chwila. Komentarz Eleison nr CCCXXV (325)

Bp Williamson pondering

Decydująca chwila
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison nr CCCXXV (325)
5 października 2013

Większość czytelników tych „Komentarzy” prawdopodobne zrozumiała do tej pory poważny problem, który paraliżuje obronę Wiary ze strony Bractwa Św. Piusa X i woleliby raczej czytać o innych rzeczach. Ale taki jest bałagan spowodowany w milionach ludzkich umysłów przez światowe odpadanie od Wiary, że uważam, że trudno dziś przesadnie analizować naturę Wiary, potrzebę Wiary i to, jak jest ona podkopywana. Pozwolę więc sobie, nie chcąc znęcać się nad niedawnymi niepowodzeniami i występkami FSSPX, zapożyczyć jeszcze jeden przykład z jego ubiegłorocznej historii.

Kapituła generalna Bractwa z lipca 2012 roku natychmiast była chwalona przez wielu swych uczestników jako zwycięstwo jedności Bractwa nad ciężkim stanem i napięciami wcześniejszych kilku miesięcy. Od tamtej pory jednak bardziej trzeźwe spojrzenie zajęło miejsce euforii i pewna liczba uczestników widzi ją (kapitułę) jako katastrofę dla Bractwa. Jeden z uczestników, czyli kapitulantów, jak się ich nazywa, opisał jedną decydującą chwilę, gdy Bractwa główni 39 księża (wyłączając mnie) postawili swe własne Bractwo i przełożonych ponad doktrynę Wiary, tak jak cała masa biskupów katolickich zachowała się podczas Soboru Watykańskiego II. Czytaj dalej

Okropny upadek III. Komentarz Eleison nr CCCXXIII (323)

Bp Williamson pondering

Okropny upadek III
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison nr CCCXXIII (323)
21 września 2013

W ubiegłym czerwcu czytelnikom tych „Komentarzy” obiecano trzeci artykuł na temat okropnego upadku Bractwa Św. Piusa X, w celu rozważenia, co można zrobić. Niedawno temu na tronie „Avec l’Immaculée” pojawił się artykuł z pewnymi dobrymi odpowiedziami na to pytanie, rozpoczynając od pytania, czy katolicy mogą nadal chodzić na Msze FSSPX. Streszczam i adaptuję:

W 1984 Indult z Rzymu pozwolił na odprawianie Mszy trydenckiej, pod pewnymi warunkami, w ramach oficjalnego Kościoła. Zapytany o to, czy katolicy mogą uczęszczać na te Msze, arcybiskup Lefebvre wkrótce potem odpowiedział, że nie powinni, ponieważ ich powrót do mainstreamowych ram pod tymi warunkami jest równoznaczny z akceptacją Soboru Watykańskiego II i późniejszych reform. Kapłani odprawiający Msze indultowe nie mogli mówić swobodnie, a z domyślną akceptacją Nowej Mszy wraz z Indultem groziło im ryzyko stoczenia się do nowej soborowej religii i pociągnięcia ludzi za sobą. Czytaj dalej

Usoborowianie w toku. Komentarz Eleison nr CCCXXII (322)

Bp Williamson pondering

Usoborowianie* w toku
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison Numer CCCXXII (322)
14 września 2013

Dobry artykuł przekonujący, że Deklaracja trzech biskupów Bractwa Św. Piusa X z 27 czerwca nie jest tak wierna katolickiej Tradycji, jak by się wydawało, pojawił się w sierpniowym numerze nowego katolickiego angielskiego miesięcznika, The Recusant, który sam siebie opisuje jako „Nieoficjalne pisemko FSSPX prowadzące wojnę partyzancką o duszę Tradycji.” Krótkie streszczenie nie może oddać sprawiedliwości siedmiu gęstym stronom artykułu, ale główna linia myśli zasługuje, żeby się z nią zapoznać. Oto ona:

Na pierwszy rzut oka Deklaracja z 27 czerwca wydaje się być tradycyjną, ale, jak z dokumentami Soboru Watykańskiego II <A>, zazwyczaj znajduje się tam kruczek, śmiertelna wada, która pozwala odwrócić znaczenie całego dokumentu. Przyjrzyjmy się bliżej, akapit po akapicie: Czytaj dalej

Opór, organizować? Komentarz Eleison nr CCCXXI (321)

Bp Williamson pondering

Opór, organizować?
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison Numer CCCXXI (321)
7 września
 2013

Debata dotycząca tego, czy i jak dzisiejszy „Opór” powinien być zorganizowany, trwa nadal (niech będzie nam wolno zdefiniować tu „Opór” jako byłych członków czy zwolenników Bractwa Św. Piusa X tak niezadowolonych z jego ostatnio ujawnionej zmiany kierunku, że powzięli jakieś działania w celu przeciwstawienia się tej zmianie). Ogólnie mówiąc, (względni) młodzieńcy chcą organizacji koordynującej działania i czyniącej go [opór – przyp. tłum.] bardziej skutecznym, podczas gdy starsi skłaniają się ku myśli, że jakakolwiek ustrukturyzowana organizacja nie jest już możliwa, ani nawet pożądana w dzisiejszych chaotycznych okolicznościach. Czytaj dalej