Decydująca chwila. Komentarz Eleison nr CCCXXV (325)

Bp Williamson pondering

Decydująca chwila
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison nr CCCXXV (325)
5 października 2013

Większość czytelników tych „Komentarzy” prawdopodobne zrozumiała do tej pory poważny problem, który paraliżuje obronę Wiary ze strony Bractwa Św. Piusa X i woleliby raczej czytać o innych rzeczach. Ale taki jest bałagan spowodowany w milionach ludzkich umysłów przez światowe odpadanie od Wiary, że uważam, że trudno dziś przesadnie analizować naturę Wiary, potrzebę Wiary i to, jak jest ona podkopywana. Pozwolę więc sobie, nie chcąc znęcać się nad niedawnymi niepowodzeniami i występkami FSSPX, zapożyczyć jeszcze jeden przykład z jego ubiegłorocznej historii.

Kapituła generalna Bractwa z lipca 2012 roku natychmiast była chwalona przez wielu swych uczestników jako zwycięstwo jedności Bractwa nad ciężkim stanem i napięciami wcześniejszych kilku miesięcy. Od tamtej pory jednak bardziej trzeźwe spojrzenie zajęło miejsce euforii i pewna liczba uczestników widzi ją (kapitułę) jako katastrofę dla Bractwa. Jeden z uczestników, czyli kapitulantów, jak się ich nazywa, opisał jedną decydującą chwilę, gdy Bractwa główni 39 księża (wyłączając mnie) postawili swe własne Bractwo i przełożonych ponad doktrynę Wiary, tak jak cała masa biskupów katolickich zachowała się podczas Soboru Watykańskiego II. Czytaj dalej

Okropny upadek III. Komentarz Eleison nr CCCXXIII (323)

Bp Williamson pondering

Okropny upadek III
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison nr CCCXXIII (323)
21 września 2013

W ubiegłym czerwcu czytelnikom tych „Komentarzy” obiecano trzeci artykuł na temat okropnego upadku Bractwa Św. Piusa X, w celu rozważenia, co można zrobić. Niedawno temu na tronie „Avec l’Immaculée” pojawił się artykuł z pewnymi dobrymi odpowiedziami na to pytanie, rozpoczynając od pytania, czy katolicy mogą nadal chodzić na Msze FSSPX. Streszczam i adaptuję:

W 1984 Indult z Rzymu pozwolił na odprawianie Mszy trydenckiej, pod pewnymi warunkami, w ramach oficjalnego Kościoła. Zapytany o to, czy katolicy mogą uczęszczać na te Msze, arcybiskup Lefebvre wkrótce potem odpowiedział, że nie powinni, ponieważ ich powrót do mainstreamowych ram pod tymi warunkami jest równoznaczny z akceptacją Soboru Watykańskiego II i późniejszych reform. Kapłani odprawiający Msze indultowe nie mogli mówić swobodnie, a z domyślną akceptacją Nowej Mszy wraz z Indultem groziło im ryzyko stoczenia się do nowej soborowej religii i pociągnięcia ludzi za sobą. Czytaj dalej

Trwająca szkoda – II. Komentarz Eleison nr CCCXVI (316)

Bp Williamson pondering

Trwająca szkoda – II
J.E. bp Ryszard Williamson

Komentarz Eleison Numer CCCXVI (316)
3 sierpnia 2013

Oprócz argumentowania, że Deklaracja Doktrynalna z połowy kwietnia ubiegłego roku została odrzucona przez Rzym a zatem nie ma już znaczenia, ludzie, którzy twierdzą, że nie nastąpiła żadna znacząca zmiana w Bractwie Św. Piusa X odnoszą się również do niedawnej Deklaracji trzech biskupów z 27 czerwca, która w oczywisty sposób została przemyślana tak, aby zapewnić ludzi, że łódź ratunkowa FSSPX jest nieuszkodzona i nadał doskonale nadająca się na morze. Jednakże dusze pragnące nie utonąć powinny się jej lepiej przyjrzeć.

To 11 akapit okrył się złą sławą. W skrócie, biskupi tu stwierdzają, że mają zamiar iść w przyszłości za Opatrznością, czy [jeśli] Rzym powróci do Tradycji, albo [jeśli] wyraźnie uzna prawo i obowiązek FSSPX do publicznego sprzeciwiania się błędom soborowym. Otóż to zdanie „czy” jest wykluczone, ponieważ nic oprócz Boskiej interwencji nie spowoduje, by wrogowie Boga, silnie umocnieni wewnątrz Watykanu, porzucili swój sobór. Dochodzimy do zdania „albo”. Co biskupi mogli mieć na myśli mówiąc, że Rzym „wyraźnie uzna” Bractwa „prawo i obowiązek” sprzeciwiania się soborowi? Czytaj dalej

Trwająca szkoda – I. Komentarz Eleison nr CCCXV (315)

Bp Williamson pondering

Trwająca szkoda – I
J.E. bp Ryszard Williamson

Komentarz Eleison Numer CCCXV (315)
27 lipca 2013

Gdy ludzie pragną bronić bardzo złej Deklaracji Doktrynalnej (DD) oficjalnie przedłożonej rzymskim władzom przez Bractwo Św. Piusa X w połowie kwietnia ubiegłego roku jako podstawa praktycznego porozumienia między Rzymem a FSSPX, często argumentują, że skoro Rzym odrzucił DD, DD nie ma już znaczenia i może być zapomniana. Ale w wydaniu z bieżącego miesiąca pisma „The Recusant”, nowopowstałego magazynu Oporu w Anglii, widnieje przeciwny argument, który zasługuje na szczególną uwagę. Oto on, albo bezpośrednio cytowany za oryginałem, albo streszczony:

„DD, jak i jej nazwa i treść jasno dają do zrozumienia, jest oświadczeniem mówiącym, że pewna liczba doktrynalnych stanowisk w kwestiach największej wagi w obecnym kryzysie w Kościele jest do przyjęcia przez FSSPX. Problemem jest to, że niektóre stanowiska wyrażone w DD są nie do przyjęcia.” Na przykład, Kapitule Generalnej FSSPX z ubiegłego lipca wybitny teolog FSSPX powiedział, że „Ta deklaracja jest (…) głęboko niejednoznaczna i grzeszy zaniedbaniem przeciwko obowiązkowi jasnego potępienia głównych błędów, które nadal szaleją wewnątrz Kościoła i niszczą wiarę katolików. Jako taka, deklaracja ta sprawia wrażenie, że przyjmujemy ‘hermeneutykę ciągłości’.”

Szkodą wyrządzoną przez DD jest więc to, że jest ona doktrynalnie wątpliwym publicznym oświadczeniem. Czytaj dalej

Deklaracja doktrynalna II. Komentarz Eleison nr CCCIII (303)

Por. Deklaracja doktrynalna I. Komentarz Eleison nr CCC (300)

Bp Williamson pondering

Deklaracja doktrynalna II
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison Numer CCCIII (303)
4 maja 2013

Wybaczcie mi, drodzy Czytelnicy, jeśli wrócę do siódmego akapitu Deklaracji doktrynalnej z 15 kwietnia ubiegłego roku. Deklaracja miała służyć jako nic mniej niż podstawa wszelkich przyszłych stosunków między Bractwem Św. Piusa X a Rzymem. 13 (nie 11) czerwca Rzym odrzucił ją, więc Dom Generalny FSSPX mógł już się jej wyprzeć, ale służy ona, by pokazać do czego zdolny jest obecny DG FSSPX. Jeśli chodzi o siódmy akapit, jest on arcydziełem zamieszania. Ten „Komentarz” trzy tygodnie temu (EC 300, 13 kwietnia) po części wyjaśnił za pomocą podwójnego rozróżnienia, ale zamieszanie wymaga poczwórnego wyjaśnienia, aby oddać mu sprawiedliwość. Oto cały akapit:

Deklaracja III, 5: „Twierdzenia Soboru Watykańskiego II i późniejszego Magisterium papieskiego dotyczące stosunków między Kościołem katolickim a niekatolickimi wyznaniami chrześcijańskimi, jak również społecznego obowiązku religii i prawa do wolności religijnej, (1) których sformułowanie trudne jest do pogodzenia z wcześniejszym doktrynalnymi twierdzeniami Magisterium, (2) muszą być rozumiane w świetle całej i niezerwanej Tradycji, (3) w sposób spójny z prawdami wcześniej nauczanymi przez Magisterium Kościoła, (4) bez akceptowania żadnej interpretacji tych twierdzeń, która mogłaby wykładać doktrynę katolicką jako przeciwieństwo albo zerwanie z Tradycją i tym Magisterium.” Czytaj dalej

Deklaracja doktrynalna I. Komentarz Eleison nr CCC (300)

Bp Williamson pondering

Deklaracja doktrynalna I
J.E. bp Ryszard Williamson

Komentarz Eleison Numer CCC (300)
13 kwietnia 2013

Deklaracja doktrynalna z 15 kwietnia ubiegłego roku, ułożona przez Przełożonego Generalnego (PG) Bractwa Św. Piusa X jako podstawa reintegracji Bractwa w Kościele mainstreamowym pojawiła się w przestrzeni publicznej prawie rok później. Została opracowana przez PG, aby się podobała i soborowym Rzymianom i Tradycjonalistom („Może być czytana w ciemnych albo różowych okularach”, powiedział publicznie). Rzeczywiście spodobała się Rzymianom, którzy oświadczyli, że stanowi ona „krok” w ich kierunku. Nie spodobała się Tradycjonalistom, którzy zobaczyli w niej (w tym, co o niej wiedzieli) taką niejednoznaczność, która stanowi zdradę arcybiskupa Lefebvre’a stanowisko Wiary katolickiej, do tego stopnia, że uważali, że wystarczyłoby tylko, by Rzymianie ją przyjęli, by zniszczyć jego Bractwo.

Zaiste, gdy PG spotkał Rzymian 11 czerwca w Rzymie, aby otrzymać ich decyzję, zupełnie spodziewał się, że ją przyjmą. Liczni obserwatorzy spekulują, że jeśli jej nie przyjęli, to tylko dlatego, że publikacja w między czasie Listu Trzech Biskupów do PG z 7 kwietnia ostrzegła Rzymian, że nie będzie on w stanie przyprowadzić ze sobą całego Bractwa na łono soborowego Rzymu, co mógł im dać do zrozumienia, że zrobi, i co chcieli, by zrobił. Nie chcieli i nie chcą, by kolejny rozłam rozpoczął Tradycję na nowo. Czytaj dalej