Tajemnica fatimska. Komentarz Eleison nr CCCXXIV (324)

Bp Williamson pondering

Tajemnica fatimska
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison nr CCCXXIV (324)
28 września 2013 

Na światło dzienne  wyszła kolejna rekonstrukcja trzeciej części Tajemnicy Fatimskiej, objawionej przez Matkę Bożą siostrze Łucji w lipcu 1917. Najświętsza Maryja Panna życzyła sobie, aby ją podać do publicznej wiadomości najpóźniej w 1960, ale podstępni ludzie Kościoła kontrolujący Rzym twierdzili, że tylko pozwoliła, aby została opublikowana od 1960, a jest zamknięta pod kluczem od tamtej pory. Na podstawie wskazówek dotyczących jej zawartości ujawnionych przez kilku ludzi Kościoła, którzy mogli ją przeczytać, dokonanych zostało kilka prób jej zrekonstruowania. Wiele przemawia na korzyść tej ostatniej. Oto jak rzecz się ma.

Kardynał Ottaviani (1890-1979) był wysoko postawionym mężem Kościoła za papieży Piusa XII, Jana XXIII i Pawła VI, głównym obrońcą Wiary od 1959 do 1968. Pozwolono mu przeczytać Tajemnicę, ale skoro był zobowiązany tajemnicą, znalazł sposób na ujawnienie jej bez ujawniania jej. Dodając materiał tak, aby dwu czy trzykrotnie wydłużyć oryginalną Tajemnicę, pozwolił, aby opublikowana została przedłużona wersja, zwłaszcza w niemieckim magazynie zatytułowanym Neues Europa. Ale władze watykańskie z łatwością mogły ją odrzucić jako fałszywkę, za którą teraz się ją uważa, ponieważ wiadomo było, że oryginalna Tajemnica ma tylko 25 ręcznie pisanych linijek. Czytaj dalej

Okropny upadek III. Komentarz Eleison nr CCCXXIII (323)

Bp Williamson pondering

Okropny upadek III
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison nr CCCXXIII (323)
21 września 2013

W ubiegłym czerwcu czytelnikom tych „Komentarzy” obiecano trzeci artykuł na temat okropnego upadku Bractwa Św. Piusa X, w celu rozważenia, co można zrobić. Niedawno temu na tronie „Avec l’Immaculée” pojawił się artykuł z pewnymi dobrymi odpowiedziami na to pytanie, rozpoczynając od pytania, czy katolicy mogą nadal chodzić na Msze FSSPX. Streszczam i adaptuję:

W 1984 Indult z Rzymu pozwolił na odprawianie Mszy trydenckiej, pod pewnymi warunkami, w ramach oficjalnego Kościoła. Zapytany o to, czy katolicy mogą uczęszczać na te Msze, arcybiskup Lefebvre wkrótce potem odpowiedział, że nie powinni, ponieważ ich powrót do mainstreamowych ram pod tymi warunkami jest równoznaczny z akceptacją Soboru Watykańskiego II i późniejszych reform. Kapłani odprawiający Msze indultowe nie mogli mówić swobodnie, a z domyślną akceptacją Nowej Mszy wraz z Indultem groziło im ryzyko stoczenia się do nowej soborowej religii i pociągnięcia ludzi za sobą. Czytaj dalej

Usoborowianie w toku. Komentarz Eleison nr CCCXXII (322)

Bp Williamson pondering

Usoborowianie* w toku
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison Numer CCCXXII (322)
14 września 2013

Dobry artykuł przekonujący, że Deklaracja trzech biskupów Bractwa Św. Piusa X z 27 czerwca nie jest tak wierna katolickiej Tradycji, jak by się wydawało, pojawił się w sierpniowym numerze nowego katolickiego angielskiego miesięcznika, The Recusant, który sam siebie opisuje jako „Nieoficjalne pisemko FSSPX prowadzące wojnę partyzancką o duszę Tradycji.” Krótkie streszczenie nie może oddać sprawiedliwości siedmiu gęstym stronom artykułu, ale główna linia myśli zasługuje, żeby się z nią zapoznać. Oto ona:

Na pierwszy rzut oka Deklaracja z 27 czerwca wydaje się być tradycyjną, ale, jak z dokumentami Soboru Watykańskiego II <A>, zazwyczaj znajduje się tam kruczek, śmiertelna wada, która pozwala odwrócić znaczenie całego dokumentu. Przyjrzyjmy się bliżej, akapit po akapicie: Czytaj dalej

Opór, organizować? Komentarz Eleison nr CCCXXI (321)

Bp Williamson pondering

Opór, organizować?
J.E. bp Ryszard Williamson
Komentarz Eleison Numer CCCXXI (321)
7 września
 2013

Debata dotycząca tego, czy i jak dzisiejszy „Opór” powinien być zorganizowany, trwa nadal (niech będzie nam wolno zdefiniować tu „Opór” jako byłych członków czy zwolenników Bractwa Św. Piusa X tak niezadowolonych z jego ostatnio ujawnionej zmiany kierunku, że powzięli jakieś działania w celu przeciwstawienia się tej zmianie). Ogólnie mówiąc, (względni) młodzieńcy chcą organizacji koordynującej działania i czyniącej go [opór – przyp. tłum.] bardziej skutecznym, podczas gdy starsi skłaniają się ku myśli, że jakakolwiek ustrukturyzowana organizacja nie jest już możliwa, ani nawet pożądana w dzisiejszych chaotycznych okolicznościach. Czytaj dalej